Anne Oldum

Anneliğin ne kadar çılgınca bir duygu olduğunu anlamak için doğumdan sonraki birkaç saniyeye bakmak yeterli olacaktır bence. Pislik içinde yüzü gözü şiş neye benzediği belli olmayan küçücük yavruyu sanki dünyanın en güzel bebeğiymiş gibi görebilme duygusudur annelik. Aradan 10 dakika bile geçmeden ‘hiç acımadı ki’, ‘10 katı olsa yine çekerdim’ diyebilmek, sancıların “S” sini bile hatırlayamamaktır.  Hatırlamamak dersek yalan olabilir, zira unutulacak cinsten şeyler değildi, ama kesinlikle hayatının en güzel hatırası olarak aklına kazınıyor dersem bence abartmış olmam. Bunu 48 saat normal dozda sancı çekip, 20 saat de hastanede bilimum ağrı kesici yöntemleri kullanarak sancıların vurucu etkilerini minimuma indirmek için uğraşmış ve toplam 68 saatin sonunda yaşadığı kan kaybından dolayı yavrusunu kucağına bile alamamış bir anneolarak söylüyorum. Evet son derece travmatik bir doğum olmasına ragmen GERÇEKTEN her saniyesini güzel anımsadığımı söylüyorum. GERÇEKTEN büyük çünkü ben eskiden hiç inanmazdım bunu söyleyenlere. Doğruymuş….
Anneliğimin ilk bir ayı, ‘Yaa bu şimdi benim karnımdan mı çıktı?’ ‘Bu nasıl bir koku Allah’ım?’ ‘Büyüyünce de böyle kokacak mı?’ ‘N’olur büyümesin’ cümleleriyle geçti… E tabi bir de ‘Sütümün olması için acaba ne yemeliyim?’ derken aldığım 5 kilo da bunlara eşlik etti. Emzirmeyle ilgili itihanımı bir başka yazıda sizlerle paylaşmıştım, okuyanlar hatırlayacaktır, okumayanlar içinse sadece bir tık yeterli.
Bu süreçte en sık aldığım sorulardan bir tanesi ‘Anneliğe alıştın mı?’ oldu (Sütün var mı? dan sonra) Bana gore annelik alışılacak birşey değildi, annelik doğum sırasında, canlı bir yavrunun vücudundan çıkışı sırasında varlığına kodlanıyor adeta. Şanslıysan yaninda annen varsa bunu doğum sonrası çektiğin güzel bir uyku sonrası da hissedebilirsin. Benimki aynen öyle oldu. 68 saatin üstüne kaybettiğim kanın da etkisiyle çocuğuma süt veremeden uyumak zorunda kaldığımdan sabah ‘ANNE’ olarak uyanmıştım. 
Artık ben eski ben değildim. Kendimden fazla seveceğim, düşüneceğim, koruyup kollayacağım, her konuda kendimin ve herkesin önüne koyacağım bir emanetim vardı. Dünyalar güzeli, mis kokulu, bal dudaklı bir emanet. Daha az uyuyup daha çok yorulacaktım ama olsun herşeye değerdi. Artık en başta gelen dualarımdan biri ‘Bu güzel duyguyu isteyen herkese yaşat Allah’m’ oldu.

 

Yazıya puan ver

2 Comments

  • Anonim

    2016-12-27

    ‘…herseye degerdi’ & ‘anneligin o anda kodlandigini hissetmek’ kesinlikle katiliyorum Nilaycim. Cok guzel ifade etmissin. Kizinla bir omur boyu mutluluklar dilerim. Sevda

    Reply
    • Nil Demir

      2016-12-27

      Sevdacım çok teşekkürler…

      Reply

Bir Cevap Yazın